Jednym z wyjątkowo groźnych schorzeń związanych z narządem słuchu jest zawał ucha, określany inaczej mianem nagłej głuchoty. Dochodzi do niego wtedy, gdy komórki zlokalizowane w ślimaku zostają uszkodzone wskutek znacznego niedotlenienia (braku dopływu krwi). Dźwięki przestają być wówczas skutecznie przekształcane w impulsy nerwowe docierające do mózgu.
Natychmiastowa wizyta u lekarza to priorytet
Zawał ucha dotyka co najmniej 40 na 100 000 osób rocznie. Do jego podstawowych przyczyn zaliczamy m.in. powikłania po infekcjach wirusowych (śwince, grypie, opryszczce, ospie wietrznej itp.), mechaniczne urazy głowy, zmiany o podłożu zwyrodnieniowym zachodzące w kręgosłupie, nadmierny stres, duże spadki ciśnienia, nieustanną pracę przy komputerze, czynniki genetyczne, chroniczne zapalenie uszu, otosklerozę, zakrzepicę, długotrwałe przebywanie w hałaśliwym otoczeniu, a nawet branie niektórych leków antykoncepcyjnych. Jeśli chodzi o symptomy zewnętrzne, to najważniejszym jest oczywiście pogorszenie słyszenia zarówno ludzkich głosów, jak i muzyki czy dźwięków natury. Oprócz tego chory może odczuwać:
- drętwienie wokół małżowiny
- wyraźne szumienie (nierzadko piskliwe)
- zawroty głowy
- sztywnienie żuchwy
- zaburzenia równowagi
Żadnego z wymienionych objawów nie należy bagatelizować, gdyż grozi to częściowym lub nieodwracalnym ubytkiem słuchu, a co za tym idzie znacznym spadkiem jakości życia. Zawał ucha wymaga zatem jak najszybszego zgłoszenia się na Szpitalny Oddział Ratunkowy w celu podjęcia efektywnego leczenia.
Podanie odpowiednich preparatów nie zawsze pomaga
W przypadku takiej dolegliwości jak zawał ucha lekarz laryngolog przeprowadza najpierw werbalny wywiad z pacjentem, a następnie wykonuje badanie audiologiczne i endoskopowe. Czasami zleca też dodatkowo tomografię komputerową głowy, aby wykluczyć potencjalny nowotwór. Kluczową rolę w ustaleniu prawidłowej ścieżki leczenia odgrywa weryfikacja progu słyszenia dla dźwięków o zróżnicowanej częstotliwości. Zazwyczaj wystarczy podać choremu miejscowo glikokortykosteroid, dedykowany lek antywirusowy bądź preparat przeciwzakrzepowy. Niestety zdarza się, że taka kuracja zawodzi, a wtedy rozsądnym rozwiązaniem jest terapia dobębenkowa, polegająca na zaaplikowaniu do ucha środkowego kortyzonu w stężonej postaci (za pomocą cieniutkiej igły). Niweluje on obrzęk i jednocześnie poprawia przepływ krwi. Alternatywę stanowi terapia hiperbaryczna z wykorzystaniem tlenu pod zwiększonym ciśnieniem, która podnosi poziom płynów w uchu wewnętrznym. Ostatnia sprawdzona metoda to zastosowanie skrobi hydroksyetylowej.
Jak wynika z niniejszego artykułu, zawał ucha zawsze stwarza ryzyko poważnej utraty słuchu. Dlatego po zaobserwowaniu objawów warto bezzwłocznie udać się na SOR albo bezpośrednio do specjalisty. Każdy dzień zwłoki ogranicza prawdopodobieństwo całkowitego wyleczenia o około 10%.
